در نزدیکی شیراز و حد فاصل استهبان و فسا، غاری وجود دارد به نام غار گبر که میان روستای دهویه قرار گرفته است و 2106 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این غار طبیعی، با 80 متر طول و 20 متر عرض، دهانهای کوچک دارد و به طور کامل استتار شده است و نمیتوان به راحتی آن را دید.
وارد غار گبر شیراز یا غار گبری که میشویم، قطرات آب از همه جای آن در حال چکیدن هستند و به خمره ای منتهی می شوند که روی یک صخره در انتهای غار قرار دارد. خمرهای که با گذشت زمان، رسوبات آهکی روی آن باعث شده است جزوی از غار محسوب شود و از دوران دور، دوام بیاورد.جالب است بدانید آبی که وارد این خمره می شود آشامیدنی است.
بهترین زمان برای رفتن به این غار، فصل بهار و تابستان است؛ چون فضای داخل آن خنک است. برای رسیدن به غار گبر شیراز، باید یک ساعت کوه پیمایی کرد و از میان درختان پراکنده کهکم و بنه عبور کرد که مسیر بسیار سختی است و شاید دلیل این صعب العبوری این باشد که میگویند: زمانی که اعراب به ایران حمله کردند، زرتشتیان به این غار پناه بردهاند.