شاید تصور کنید که تبادل اطلاعات و باخبر شدن از حال آشنایانتان مختص دوره کنونی و به سبب وجود فضای مجازی است. اما این طور نیست. باوجود اینکه در گذشته فضای مجازی در کار نبود اما همه از حال یکدیگر خبر داشتند. این آگاهی حاصل دور هم جمع شدن آدمها در مکانهایی مثل مساجد، تکیهها و حمامها بود. بله درست است حمام. امروزه حمام برای ما یک مکان خصوصی به حساب میآید اما در دورهای نه چندان دور مثل قاجار حمامها زمینهای برای گپوگفت، آشنایی، به اشتراک گذاشتن دانستهها و انتقال اطلاعات فردی محسوب میشدند. کارکردی مثل فضای مجازی با این تفاوت که فضایی حقیقی بود.
حمام حاج شهباز خان کرمانشاه به دست حاج شهبازخان کلهر ساخته شد. حتماً نام تکیه معروف بیگلربیگی در کرمانشاه را شنیدهاید. این حاج شهبازخان، پسر همان منوچهرخان بیگلربیگی صاحب تکیه بیگلربیگی است که در دروه قاجار یکی از شخصیتهای سیاسی و اجتماعی کرمانشاه بود.
حاج شهبازخان علاوه بر ساخت حمام، مسجدی نیز بنا کرده است که اکنون نیز مورد استفاده قرار میگیرد. حمام حاج شهبازخان کرمانشاه همچون اغلب حمامهای این دوره دارای بخشهایی همچون سربینه یا رختکن، گرمخانه و خزینهها یا حوضچههای آب سرد و گرم میباشد. قسمت سربینه مزین به نقاشیهای دیواری چشمنواز است. درون گنبدهای حمام بهوسیله آهکبری مقرنسکاری زیبایی شده و با طاقهایی به شکل 5 و7، به صورت طاق گنبدی چشمه تزیین شده است. تماشای این حمام تاریخی به عنوان فضای مجازی قدیمیها خالی از لطف نیست.