مسجد جامع میمه

کمتر مسجدی در اصفهان و حتی ایران، قدمت و شهرتی مثل مسجد جامع میمه دارد. شهر میمه، شهری قدیمی و کهن است که مردم آن به زبان پهلوی میانه و با گویش خاصی صحبت می کنند. مسجد جامع شهر میمه، در ابتدا آتشکده ای متعلق به دوران ساسانی بود که بعد از اسلام، در دوران سلجوقی، به مسجد تبدیل شد. البته باید گفت که بنای امروزی آن، در دوران زندیه و طبق نظر برخی کارشناسان، در دوران صفویه بازسازی شده است.
مسجد جامع، به خاطر قدمت زیادی که دارد، در طول تاریخ بارها و بارها بازسازی شده است. در نمای قدیمی مسجد، تک محرابی سنگی قرار داشت که با خط کوفی تزئین و خطاطی شده بود و در سال 551 هجری قمری، توسط ابوطاهر حسین بن غالی، هنرمند کاشانی ساخته شد. این محراب اکنون، برای محافظت در موزه ملی ایران قرار دارد. ساخت محراب کنونی مسجد، توسط مرحوم صدرالاسلام انجام شد. او آیات قرآن را در اشکال گل و بته در اطراف محراب گچ بری کرده است.
سردر مسجد جامع میمه در قدیم، کاشی هایی فیروزه ای با تزئیناتی به خط کوفی و دو گلدسته کوچک داشت که در سال 1338 تخریب شد. درخت زبان گنجشکی نیز که در گذشته در محوطه مسجد بود، قدمتش به دوران امام رضا(ع) باز می گشت.
این مسجد، چهار ایوان دارد که هر کدام از ایوان ها نیز، در طول سالیان و بر اثر عوامل مختلف تغییرات زیادی کرده اند.

موقعیت