قدمت مسجد جامع شهرضا به دوره سلجوقی و قرن هشتم هجری برمیگردد که با ارتفاع 10 متری و منارهای 15 متری در مرکز شهر واقع شده است. از این مسجد تنها یک مناره باقی مانده است و مناره دیگر آن در سالهای گذشته در اثر صاعقه تخریب شده است. بافت قدیمی مسجد جامع شهرضا به مرور زمان دستخوش تغییراتی شده که از جمله آن به خراب کردن حوض آب وسط حیاط و جابجایی سنگ آب آن به کاروانسرای جعفر خان میتوان اشاره کرد.
سبک معماری این مسجد ضربی میباشد و در ساخت آن از آجر ساده استفاده شده است. این بنا، شبستانی بزرگ با محرابی نقاشی شده و منبری سنگی دارد و در ابتدای بازار بزرگ شهرضا و در میدان تاسوعا قرار گرفته است. این اثر گرانبها در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۸۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.