در قرن هشتم هجری قمری که عرفان، جایگاه ویژهای بین مردم پیدا کرده بود، مراکز و مدارس متعددی در شهرهای ایران ساخته شد تا عارفان، حلقههای درس را به راحتی تشکیل داده و مکاتب عرفانی را آموزش و گسترش دهند. مدرسه امامیه اصفهان نیز یکی از این مراکز است.
بابا قاسم یکی از عارفان مشهور اصفهان در قرن هشتم بود که شاگردان فراوانی داشت. یکی از این شاگردان، خواجه سعیدالدین سلیمان دامغانی بود که در سال ۷۲۵ هجری قمری، تصمیم به ساخت یک مدرسه برای استادش گرفت. پس با این اوصاف، قدمت مدرسه امامیه اصفهان به بیش از ۷ قرن میرسد.
معماری این مدرسه، همچون معماری بقیه بناهای دوره ایلخانی است. از آجر و کاشی ساخته شده و دوطبقه و ۴ ایوان دارد. شبستان مدرسه گنبددار و تمام فضاهایش با کاشی، مقرنس و کتیبه تزیین شده است.
مدرسه امامیه اصفهان که به مدرسه بابا قاسم نیز مشهور است، معماری بینظیری دارد و استفاده از رنگ سیاه در کنار رنگ آبی و لاجوردی و سفید از ویژگیهای خاص این بنا است. محراب این بنا هم اکنون در موزه متروپولیتن نگهداری میشود و پر از رنگ و طرح و هندسه است.